Łysienie plackowate – przyczyny, objawy i leczenie

Wśród wielu przyczyn utraty włosów na głowie i innych częściach ciała, można wymienić łysienie plackowate, występujące głównie u ludzi młodych, poniżej 30 roku życia. Jest to przewlekła choroba zapalna, której dokładnych przyczyn niestety nadal nie udało się jednoznacznie ustalić, choć szacuje się, że ponad 20 procent jej przypadków może mieć podłoże genetyczne. Równie często występującymi czynnikami mogącymi ja powodować jest nieprawidłowa praca gruczołów dokrewnych, a nawet silny stres psychiczny.

Nieustannie pojawiają się nowe teorie odnośnie do podłoża tego rodzaju łysienia, ale większość z nich ma stosunkowo kruche podstawy naukowe i szybko jest obalana. Najnowsze badania, przeprowadzane przez najbardziej renomowane placówki na całym świecie wskazują, że ta dolegliwość może być bezpośrednio związana z układem odpornościowym i zachodzącymi w nim nieprawidłowościami. Można więc przyjąć, iż jest to choroba autoimmunologiczna, w której przebiegu organizm atakuje sam siebie, wytwarzając antyciała przeciwko własnym antygenom. Stopniowemu zniszczeniu ulegają mieszki włosowe, przez co następuje utrata włosów i niemożliwy jest wzrost nowych. Inne teorie mówią, że łysienie plackowate ma ścisły związek ze współistniejącymi chorobami, a zwłaszcza z alergiami, toczniem, problemami z tarczycą, cukrzycą, czy reumatycznym zapaleniem stawów.

Niezależnie od przyczyny, choroba ma wyjątkowo nieprzyjemny dla pacjenta przebieg i daje bardzo charakterystyczne objawy. W jej początkowym okresie w obrębie głowy pojawiają się okrągłe zmiany, wielkości monety, miejsca całkowicie pozbawione owłosienia. Stopniowo dołączają do nich kolejne ogniska wyłysienia, tym razem o średnicy 5-10 cm, a wokół nich wyrastają grube, krótko ułamane włosy, o ciemniejszych końcówkach, nazywane wykrzyknikowymi. Co ciekawe, mimo że jest to choroba zapalna, nie pojawiają się objawy na to wskazujące, takie jak zaczerwienienie czy zaognienie zaatakowanych nią miejsc. Większość pacjentów skarży się jednak na uciążliwe i nieprzyjemne swędzenie w ich obrębie. Leczenie łysienia plackowatego jest długotrwałe i nie zawsze przynosi zamierzone efekty. Zależy to przede wszystkim od ilości i wielkości zmian, a stosowane leki mają niekiedy przykre skutki uboczne. Zazwyczaj są to płyny do miejscowego stosowania na skórę głowy, oparte np. na minoksydylu, substancji stymulującej mieszki włosowe, pochodnej piromidyny. Równie często stosuje się preparaty o działaniu immunosupresyjnym, takie jak podawana doustnie cyklosporyna, stosowana również w leczeniu atopowego zapalenia skóry. Leki te nie zawsze pomagają zwalczyć występujące objawy, ale mimo to włosy najczęściej odrastają samoistnie, początkowo jasne, ale po pewnym czasie odzyskują poprzedni kolor. Każdy pacjent musi się jednak liczyć z nawrotem choroby, która za drugim razem może mieć o wiele cięższy przebieg.

 

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *